Edvard Munch (1863-1944), malarz i grafik, to jeden z najważniejszych norweskich twórców. Uważany za prekursora ekspresjonizmu, sam nigdy jednoznacznie nie identyfikował się z żadnym artystycznym nurtem. Nieustannie poszukiwał nowych środków wyrazu, łamał tematyczne tabu, łącząc sferę sacrum z profanum, przeciwstawiał się estetyzmowi przełomu wieków, skrajnie deformując rzeczywistość na swoich obrazach, odważnie grał niepokojącym erotyzmem i głębokim pesymizmem. Wizerunek Muncha jako „skandalizującego artysty” był jednak skrajnie odmienny od tego, jaki był prywatnie. W sztuce nie bał się niczego, w życiu – wszystkiego, a zwłaszcza… samego siebie. Kim był naprawdę? Dlaczego to właśnie „Krzyk” stał się ikoną świata sztuki oraz najbardziej rozpoznawalnym dziełem artysty, choć Munch stworzył ich niemal… 28 tysięcy? Czyżby emocje widoczne na obrazie, nie miały jednostkowego charakteru, a przybrały formę zbiorowego skowytu świata XXI wieku? Poznajmy historię jednego z najbardziej nieodgadnionych twórców wszech czasów i wyruszmy do miejsc, które u schyłku XIX stulecia artystycznie rozkwitły w pełnej krasie – mrocznego Oslo, nowoczesnego Berlina oraz Paryża, a także dusznego… Krakowa.